L7 – reaktywacja

Z okazji reaktywowania legendarnego żeńskiego zespołu L7 pomyślałam, że warto przybliżyć sylwetkę tego kwartetu utworzonego w drugiej połowie lat 80-tych ubiegłego wieku w Los Angeles. Nazwę grupa wzięła z jednego z odcinków animowanego serialu „Jaskiniowcy” (określenie L7 oznacza „przeciętniaka”, choć w slangu stosuje się je również na określenie pozycji seksualnej i jako synonim słowa „lesbijka”). Najbardziej znany skład zespołu to: Suzi Gardner, Donita Sparks, Jennifer Finch i Demetra Plakas. Pierwszy album zespołu zatytułowany po prostu „L7” zaprezentował bardzo proste punkowe utwory o wściekłej dynamice. W tekstach panie z L7 ujawniły skrajnie feministyczne poglądy (jak w piosence „MS. 45″ o zgwałconej dziewczynie żądnej zemsty), zespół zresztą od początku działalności wspierał działalność organizacji kobiecych.
Kolejny album grupy – „Smell the magic” z 1990 w warstwie muzycznej zbliżył się do grunge, kompozycje miały bardziej chwytliwe melodie i ciekawsze riffy. Przełomowym okazał się nagrany w 1992 roku „”Bricks are heavy”, album nagrany staranniej, bardziej przemyślany i momentami sięgający do rythm’n’bluesa. Teksty znów były znów manifestacjami feminizmu, autorki oskarżały mężów o brutalność wobec żon, mediów o stronniczość wobec kobiet, atakowały również amerykańskie społeczeństwo. W tym czasie dziewczęta pojawiły się w filmie „Serial Mom” z Kathleen Turner, gdzie zagrały i zaśpiewały jedną piosenkę, jako fikcyjny zespół Camel Lips. W 1992 roku dostały również nagrodę za swoją feministyczną działalność na rzecz obrony kobiet do przerywania ciąży.

L7-0161

Zespół zasłynął również poprzez swoje kontrowersyjne zachowania – w 1992 roku podczas występu na angielskim Reading Festival Donita Sparks wyjęła swój zużyty tampon i rzuciła nim w publiczność krzycząc „Eat my used tampon”. Kiedy indziej podczas emitowanego na żywo w brytyjskiej telewizji programu rozrywkowemu Sparks ściągnęła spodnie i majtki. W roku 1999 w czasie koncertu w Londynie dziewczyny zorganizowały dla publiczności loterię, w której wygraną był seks z perkusistką zespołu Demetrą Plakas. Zespół rozpadł się w 2001 roku, Donita Sparks próbowała swoich sił solo i nagrała jedną płytę, Jennifer Finch, która opuściła zespół już w 1997 wróciła do swojego wyuczonego zawodu informatyka i założyła firmę zajmującą się projektowaniem stron internetowych.
W 2014 roku zespół reaktywował się w swoim najsłynniejszym składzie.
tumblr_static_l__6_

Ciekawostką jest, że w historii muzyki rokowej odnotowano jeszcze trzy zespoły o tej samej nazwie – L-Seven (istniejący w latach 1980-1983 punkowy zespół którego wokalistką była Larissa Stolarchuk), współczesny japoński hardcorowy zespół L Seven jak również formację reagge o tej nazwie.

Altea “Druantia” Leszczyńska